Z czym zaczynam rok 2019

Rok 2018 był rokiem wielkich zmian i nowych wyzwań… tfu! Te słowa są już tak przeżute, że guma przyklejona pod ławką w podstawówce i ponownie wydobyta stamtąd po latach miałaby więcej smaku niż one. Nigdy nie lubiłam podsumowań rocznych i postanowień. Wiem, że jedno i drugie bywa czasem potrzebne, ale granica jednej cyferki w dacie wydawała mi się absurdalnie sztuczna. Tym razem… jest tak samo. Bo tradycyjne postanowienia, które mają wejść w życie od pierwszego stycznia, to po prostu lista marzeń do spełnienia – czasem realnych, czasem nie. Ktoś chce schudnąć, ktoś chce zacząć więcej czytać, znaleźć pracę, wyjść za mąż, urodzić dziecko… wszystko to można łatwo zdobyć. I zaraz potem stracić. Można schudnąć i zaraz przytyć, można wyjść za mąż i za chwilę się rozstać. Można doczekać się dziecka i je stracić – nawet nie w sensie fizycznej utraty, ale poprzez systematyczne ignorowanie swoich obowiązków, poprzez brak więzi lub przemoc. Ale na liście – odhaczone! Jest dziecko, jest sukces. Tylko jaki to ma sens?

Wchodzę w Nowy Rok z procesami, które rozpoczęły się jeszcze w roku 2018. Nie zdobyłam nic na wieczność, zapoczątkowane raz zmiany wciąż są w toku, życie stale się zmienia. Niby jako mama małych dzieci już dawno powinnam to wiedzieć, ale tak wyszło, że jakoś wcześniej nie całkiem to do mnie docierało. Chciałam więc napisać o kilku wydarzeniach minionego roku, które rozpoczęły nowe procesy zmian w naszym małżeńskim i rodzinnym życiu. Czytaj dalej Z czym zaczynam rok 2019

Rekolekcje zajęciowe #1

Rekolekcje to są lekcje, które każdy daje sobie sam. Te słowa dawnego rekolekcjonisty mój Mąż powtarza za każdym razem, gdy w ogłoszeniach parafialnych mowa o jakichś rekolekcjach. Nigdy się z tym nie zgadzałam, bo na milionach rekolekcji – parafialnych, wspólnotowych czy internetowych – zawsze są mądrzy ludzie, którzy mądrze mówią i to oni są głównymi bohaterami, którzy nas nauczają. Ewentualnie pozwolą się pomodlić na sam koniec, ale oprócz tego, jaki w tym nasz własny wkład? Pierwsze impulsy do zmiany mojego podejścia pojawiły się u mnie na jednym ze spotkań kręgu Domowego Kościoła. Rozmawialiśmy o modlitwie i jedna z dziewczyn powiedziała, że dla niej modlitwą jest teraz opieka nad dzieckiem, która wypełnia jej cały dzień. Nie może standardowo się modlić, ale poprzez te zajęcia, które wykonuje, poprzez wypełnianie swoich obowiązków, poprzez budowanie relacji ze swoim dzieckiem, buduje ją zarazem i z Bogiem. Oczywiste? Przyznam, że nie od razu to kupiłam. Ale teraz uważam, że każda Zaradna Matka Polka z Szóstką Dzieci, Która Ogarnia Wszystko i Jeszcze Się Modli Trzy Razy Dziennie, powinna się od tej kobiety uczyć. Czytaj dalej Rekolekcje zajęciowe #1

Odpuszczam sobie. Z miłości.

Dwa razy w roku w katolickim światku mamy do czynienia z wysypem postanowień. Pozostała część świata ma zamiast tego postanowienia noworoczne, z czym nie mam żadnego problemu, bo widać człowiek, niezależnie od wiary lub niewiary, ma potrzebę planowania zmian. Cel to już inna bajka, całkowicie od wiary zależna, ale ja dziś nie o tym. Dziś rozpoczyna się Adwent, więc już przeczuwam kolejne starcie dwóch podejść do tematu oczekiwania, zmian w życiu, naprawiania tego, co nie działa. Ten temat jest obecny w moim życiu już od jakiegoś czasu, więc z jednej strony Adwent dopiero zaczynam, a z drugiej – już mam jakieś przemyślenia i spojrzenie na to, jak rozmaici „ludzie Internetu” podchodzą do tego zagadnienia. Czytaj dalej Odpuszczam sobie. Z miłości.

O dziecku, którego tu nie ma.

Jestem mamą trójki dzieci. To mówię zawsze wszystkim. Kiedy pojawią się kolejne, nadal będę mówiła uparcie o wszystkich. Dlaczego? Bo muszę. Bo kto będzie pamiętał, jeśli ja zgodzę się na niepamiętanie? Ciocia, która na pogrzebie włożyła pluszowego misia do grobu? Ładny gest, ale ona już nie pamięta. Przyjaciele, znajomi? Coś im będzie świtało, ale kiedy zapytasz ich, ile mamy dzieci, powiedzą: dwoje. Może jedna czy dwie osoby, najczęściej ci, którzy to przeżyli, będą pamiętać. Ale jeśli my zgodzimy się zapomnieć, to przecież i inni nie będą się wychylać. Czytaj dalej O dziecku, którego tu nie ma.